/

Słownik pojęć

» Zakres pływalności

Są to przepisy określające podział na Kategorie jachtów motorowych. Jest to Dyrektywa Rady i Parlamentu Europejskiego nr. 94/25/WE z dnia 16 czerwca 1994r. dotycząca ujednolicenia ustaw, rozporządzeń i przepisów administracyjnych w państwach członkowskich w dziedzinie łodzi rekreacyjnych.

DEFINICJE
A. OCEANICZNE – zaprojektowane z myślą o dalszych podróżach, gdzie siła wiatru może przekraczać 8st. w skali Beauforta, a fale mogą przekraczać 4 metry, w znacznym stopniu samowystarczalne.
B. MORSKA – zaprojektowana do podróży morskich, gdzie siła wiatru osiąga 8st. w skali Beauforta a wysokość fal nie przekracza 4 metrów.
C. ZATOKOWA – przeznaczona do użytku na wodach przybrzeżnych, dużych zatokach, zalewach, dużych jeziorach i rzekach, gdzie siła wiatru osiąga 6st. w skali Beauforta, a wysokość fal 2 metry.
D. PŁYTKOWODNA – przeznaczona do eksploatacji na jeziorach, rzekach, i kanałach, gdzie siła wiatru osiąga 4st. w skali Beauforta a wysokość fal 0,5 metra.

Łodzie każdej z kategorii muszą być zaprojektowane i skonstruowane tak, aby spełniały te parametry związane ze stabilnością, wypornością oraz innymi podstawowymi wymogami, jak również posiadać dobre właściwości sterowe.

» Skala Beauforta

Skala Beauforta-skala służąca do opisu siły wiatru.

Zasadniczą jej cechą jest możliwość względnej oceny siły wiatru na podstawie obserwacji powierzchni morza lub obiektów na lądzie. Należy pamiętać, że rodzaj fali i użyta do jej określenia wysokość odnosi się do stanu na pełnym morzu. Znając prędkość wiatru w węzłach można określić z dość dobrym przybliżeniem stopień skali Beauforta korzystając z wzoru:
gdzie v to prędkość wiatru w węzłach.

Historia
Skalę utworzył w 1806 r. Francis Beaufort, irlandzki hydrograf, oficer floty brytyjskiej. Początkowo nie określała ona prędkości wiatru, lecz wymieniała ilościowe cechy od 0 do 12 określające sposób w jaki powinny pływać żaglowce-od wystarczającego, aby mieć sterowność, do takiego, przy którym "płótna" nie mogą wytrzymać. Skala stała się standardem w zapisach dzienników okrętowych floty królewskiej w końcu lat 30. XIX wieku.

Została zaadaptowana do użytku na lądzie w latach 50. XIX wieku. Jej wartości posłużyły do cechowania liczby obrotów anemometrów.
Taka skala została zestandaryzowana dopiero w 1932 r. i od tego czasu zaczęła wchodzić do użytku w meteorologii. W czasach współczesnych do opisu huraganów używa się skali Saffira-Simpsona, której kategoria 1 odpowiada 12 stopniowi skali Beauforta. Kategoria F0 skali Fujity opisującej tornada, również zaczyna się od 12 stopnia skali Beauforta.

W roku 1946 Międzynarodowy Komitet Meteorologiczny rozszerzył skalę Beauforta do 17 stopni, obejmując nią wiatry do 61,2 m/s. Do przeliczenia prędkości wiatru (w milach/h, na wysokości 10 m n.p.m.) na stopnie Beauforta przyjęto wzór B = 1,52 V2/3

We współczesnych (2011) tablicach Światowej Organizacji Meteorologicznej skala Beauforta podawana jest w zakresie 0–12 B

Żródło: Wikipedia

«« powrót

copyright © 2014